KANAYAN BİR VİCDAN: AH! DOĞU TÜRKİSTAN! (ŞİİR)

[Ziyaretçi]

[DİVAN]

Burcu AKKANLI

KANAYAN BİR VİCDAN: AH! DOĞU TÜRKİSTAN!                                             



Kızıl gölgeler yayılıyor toprağa
Toprak küskün
Şaşkınlığı vuruyor ayın gözlerine
Karanlıkta bir şehir, şehrin içinde küçücük insanlar
Kocaman gözlü devlere bakıyor korkuyla
Mahremin değdiği tenler alev olup düşüyor bir şehrin üzerine
Kadınlığın korkaklığında üşüyor tenim
Buz tutan dudaklar
Ölüyorum
Yaban eller dokunuyor yurduma
Siyah gözleriyle leş yiyiciler
Dikiyorlar karanlıklarını üzerimize
Tarih diye inliyor dudaklarım son defa
Kalın duvarlar sallıyor bu coğrafyayı
Biliyorum prangasız acılarımı
Kürşat’ı Mete’yi
Korkum yok ölümden yana
Akan kanlar kaldırırken içini toprağın
Uzuyor dualar kesik silsilelerin ucunda
Arşa doğru
Kaynıyor bir coğrafya
Alışık aslında bu yer bu gök
Kaynayan kazanlara
Anca yalancı huzurlarla
Sözde barışlarla durgunluğa uyutulan bu topraklar
Uyanacak işte özgürlüğe doğru
Sayıyla değil gerçek bir imanla
Vuran davulların sessiz gürültüsü
Ulaşıyor kulaklarımıza
Kıtaların uzağında
Sessiz abidelerden boşanıyor yaşlar
Dur de buna artık
Türk’ün ölümsüz ruhu
Suskunuzdur ama asla eğilmez başımız
Hâlâ öğrenmedin mi?
Yoksa öğretmediler mi bunu sana
Senin işkencelerin zamanında nasıl yaramadıysa
Bir şeye
Sakın şimdi yarar sanma
Yürek değil bu bir intihardır
Zamanı geldiğinde pimini biz çekeriz
Ellerinde patlarız
Şimdi kana bula o yaslı coğrafyayı
Yık geç
Öldür masumları
Sonra sus bekle
Ölüm bitecek ensende
Türk’ün sillesinin acısını taşırsın sonra
Nesillerce içinde
Belki de hâlâ yenemedin ondan bu saldırganlığın
Geliyor zamanı
Gök başlar yakında ağlamaya
Temizlenecek ufuklardan kızıllığı ölümün
Kolay değildir Türk olmak
Hem de Orta Asya’nın kalbinde
Şimdi sus sadece bekle
Er ya da geç şaha kalkacaktır yüreğin
Bir mahremiyetin, bir acının filizinde
 
 

[DİVAN]

[DİVAN]

 

[Mücahid Özçelik]

Çok qüzeL bi paylaşım